Danny's profileBeaver-o-SpacePhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
|
Beaver-o-SpaceAnoniem reageren? Effe aanmelden met hajos@passport.com (password: bevertje)
May 24 Fotoos BaliMay 19 Zonsopgang @ Mt.Batur Terug in Kuta. Na twee dagen tussen de vulkanen bij Batur is dat wel ff wennen! Ten eerste is er het temperatuurverschil: bij Batur is het tussen de 5 en 10 graden koeler. En daar wen je snel aan! Maar het grootste verschil is gewoon de drukte op straat. Bij Toya Bungkah kun je lekker relaxed tussen de uitjes wandelen. Af en toe hoor je een paar koters gillen: HELLLLLOOOOOO! 's Avonds om half tien gaan de lichtjes uit en zoekt iedereen z'n mandje op. Je hoort een paar honden blaffen, maar na een paar goedgemikte stenen heb je daar ook geen last meer van. En dan Kuta. Elke 5 meter (en dan overdrijf ik niet) wil er iemand iets van je. Transport? Motorbike? One more sarong? Massage? Vanmiddag op het strand wilde een beginnende surfer wat zonnebrandtroep van ons lenen. Excuse me? Excuse me? Hello?! Toevallig zijn dat nu juist de woorden waar wij absoluut niet meer op reageren. Dus die smurfer stond minstens een minuut in de lucht te lullen ... hahaha. Vanuit Ubud zijn we via de Holy Spring Temple en een koffiefokkerij doorgereisd naar Toya Bungkah. Een slaperig dorpje aan het meer bij de Batur-vulkaan. Snel een goedkoop kamertje gescoord met uizicht op het meer en achterliggende groene bergwanden. Deed ons een beetje denken aan Toba, Sumatra. Het groen doet zo af en toe bijna pijn aan je ogen! In het dorpje bevinden zich ongeveer 6 simpele hotelletjes. Waarvan de helft totaal leeg staat. Er staat echter een nieuw complex. En da's echt te bespottelijk voor woorden. Voor de lol hebben we er naar de prijs gevraagd en een kamer geinspecteerd. Wat een luxe! Dikke vette lcd-schermen en een prive-zwembadje met jacuzi natuurlijk. Daar wilden ze 468 dollar per nacht voor hebben ... iets boven ons budget! Het ergste is eigenlijk nog dat naast de muur die het luxe hotel omringd mensen wonen in armzalige hutjes. Te triest voor woorden! Ons simpele kamertje kostte omgerekend ongeveer 10 euro per nacht. Met ontbijt. Overigens: de duurste kamer die we de afgelopen weken hebben gehad kostte ongeveer 35 euro. Je kunt hier dus nog steeds redelijk goedkoop rondreizen. Wat hebben we dan gedaan bij Batur? Weinig. Beetje wandelen. Beetje lezen. Beetje soaken in het hete water van de hotsprings. De klim naar de top van de vulkaan hebben we maar overgeslagen. Da's hier de grootste attractie. Gelukkig kun je de zonsopgang ook prima zien vanaf het terras van ons hotelletje ... ;o) May 16 Wham Bang ... thank you ma'am!Vanmorgen lekker relaxed een paar uurtjes langs en door de rijstvelden in de omgeving van Ubud gewandeld. Prachtig groen allemaal. En je komt eigenlijk alleen de Orang Asli tegen. Da's helaas wel anders in de straten van Ubud. Daar krioelt het echt van de toeristjes. Vooral bij de souvenirmarkt worden hele busladingen losgelaten. Brrrrr. Gelukkig kun je die eenvoudig ontlopen door de minder bekende straatjes in te lopen. Da's veeeeeel te ver lopen voor de verwende toeristekontjes. Stel je voor dat je gaat zweten ... ;o) Wat hebben we de afgelopen dag ook alweer gedaan? Aapjes gekeken bij Monkey Forest. Die beestjes zijn daar echt vreselijk brutaal! Verschillende keren gezien dat een dame om haar tas moest vechten met een stuk of wat van die monstertjes ... hahaha. Een exemplaar had blijkbaar zin in een sportdrankje. Die flesjes zijn meestal bijna niet open te krijgen. Maar deze dorstige boomslingeraar had er echt geen probleem mee en dronk het hele flesje leeg! Kinderen krijgen bij Monkey Forest ook meteen hun eerste live sexshow. Gemiddeld duurt zo'n sessie een seconde of tien. Wham Bang ... thank you ma'am! Morgen reizen we door naar de bergjes. Eens kijken of het daar wat frisser is! May 14 Plemper-de-Plemp In de stromende regen kwamen we vanmiddag aan in Ubud. Je zou bijna meteen weer terug willen naar de zonnige Gili-eilandjes. Was weer een bijzonder reisje. 's Morgens met de snorkelboot van Gili Air naar Gili Trawanjan gebracht. Een beetje genant omdat de andere opvarenden verplicht met ons mee moesten. Ach ja. Da's ons ook wel eens gebeurd ... hehehe. Daar meteen een snelle boot geregeld die ons naar Bali zou brengen. Deze zou om een uurtje of 11 vertrekken. Dus hadden we nog genoeg tijd voor een lekkere kop koffie met een brownie. Tien over elf kregen we te horen dat het bootje nog minstens een half uur op zich liet wachten. Dus zijn we ook nog ff naar de Deli gewandeld voor een flinke bak yoghurt met muesli en fruit. Mmmmmm. Konden we meteen afscheid nemen van de vrolijke katjes die daar altijd te vinden zijn. Op de Gili's helemaal geen honden gezien. Da's raar omdat het vroeger krioelde van die viervoeters! We hebben het idee dat deze diertjes allemaal zijn afgemaakt om de toeristjes niet af te schrikken. Hondsdolheid ofzo? En da's waarschijnlijk ook de reden dat het nu vooral op Trawanjan krioelt van de katten. Elke hotelletje heeft wel een paar van die hard miaauwende schooiertjes! ;o) Uiteindelijk vertrok de boot om kwart voor een. Het personeel moest namelijk eerst nog wat diesel vanuit containers in de tank zuigen. Dat gebeurt nog op de ouderwetse manier: met een slang en de mond. Verschillende keren kreeg zo'n matroosje een lekker slokkie diesel naar binnen ... hahaha. Halverwege hielden twee van de vijf motoren er mee op. Dat was blijkbaar ook de reden van de vertraagde start. Ach ja ... met drie motoren kom je ook op Bali. Vanaf de haven was het nog ruim een uur bussen naar Ubud. Waar we in de stromende regen op zoek moesten naar een hotelletje. Uiteindelijk een prachtig kamertje gevonden. Met een badzaal! May 13 Urap-Urap met tumpi-tumpi Oftwel: gebakken groenten met kokos en gefrituurde aardappelballetjes. Tien jaar terug was dit onze favoriete lunchcombinatie. En ik kan je zeggen: nog steeds erg lekker in combinatie met een pittige eiercurry! Dus mocht je ooit nog een keer in de buurt van Gili Air komen ... Vandaag het default snorkeltripje gedaan. Da's hier natuurlijk een verplicht nummertje. Bij Gili Meno zitten hele kuddes zeeschildpadden. Die liggen daar lekker te snurken op de bodem. Tot er weer zo'n bootje met stinkende vierpoters langs komt. De lokale gids duikt naar de bodem en klopt een paar keer op het schild van de pad. "Wakker worden, ouwe beer! Tijd voor je dagelijkse meet-and-greet!". Fukker-de-fuk. Elke dag weer dat gezeik. Nou ja. Ok dan. Ik moest toch weer ff ademhalen. Maar morgen wil ik dan wel een paar lekkere knakworstjes. Jammie! Na de turtles hebben we een rondje Meno gelopen. Daar doe je zo ongeveer een uurtje over. Vergelijkbaar met Gili Air. Alleen Trawanjan is iets groter: zo'n anderhalf uur op blote voetjes. Gili Meno is tegenwoordig een soort ghosttown. Blijkbaar heeft die bomaanslag op Bali van een paar jaar terug behoorlijke gevolgen gehad voor dit rustige eilandje. Veel hotelletjes staan leeg en het aantal toeristjes is op een paar handen te tellen. Een enorm verschil met Trawanjan. Business is daar booming. Het krioelt er van de luxe tenten en je hebt er tegenwoordig al een ATM. Waar je overigens weinig aan hebt omdat ie bijna altijd leeg is ... Morgenochtend pakken we het bootje terug naar Trawanjan. Daarvandaan vertrekken namelijk de snelle boten die je direkt naar Bali brengen. Vroeger was je een hele dag bezig om op de Gili's te komen. Nu doe je er ongeveer twee uurtjes over. Erg handig voor de luie toerist. Erg jammer voor de sfeer van de eilandjes. Gelukkig is Gili Air in tien jaar tijd weinig veranderd. In 2020 gaan we weer kijken ... ;o) May 11 Gili TrawanganVanmorgen na een authentieke bananepannekoek maar weer eens m'n snorkelsetje uit de tas getoverd. Zooo ... dat was zeker de moeite waard! Gewoon vanaf een strandje op Gili Trawangan. Binnen 5 minuten zag ik de eerste zeeschildpad al naar adem happen. Blijft toch prachtig om te zien hoe die beestjes door het water bewegen! Het koraal stelde niet veel voor. Maar er wordt wel moeite gedaan om meer koraal om het eilandje te krijgen. Doormiddel van een metalen raster op de zanderige bodem proberen ze de koraalgroei te bevorderen. Strak plan! Nusa Lembongan was ook de moeite waard. Nog een redelijk rustig eilandje met in het achterland nog het ouderwetse Indonesische leven. Kun je prachtig bezoeken op de brommert. Altijd leuk. Vooral als je met zo'n ding over een hangbrug van 100 meter mag rossen ... je had de Pollie moeten horen gillen! We zaten in een leuk klein hotelletje met kneuterige hutjes om een prachtige tuin: Secret Garden. Leuk ... maaaaarrrr ... omdat het 's nachts bijna niet afkoelde bleef het zo'n 30 graden op de kamer! Lig je dus de hele nacht te zweten als een bevertje. Na twee nachtjes hadden het wel gehad. Snel de boot gepakt naar het luxe Gili Trawangan. Hier hebben we een prachtige kamer met een goed functionerende vriesmachine. En een fris zwembadje om effe snel af te koelen! Morgen gaat de reis verder naar Gili Air. Een oude bekende! May 06 Tien jaar terug in de tijdErg grappig om te zien dat er in tien jaar tijd bijzonder weinig is veranderd in Kuta. Nog steeds een enorme chaos op straat. Nog steeds om de paar meter een Balinees die je iets wil verkopen. Vooral de massages zijn momenteel erg HOT. Met of zonder happy end ... ;o). In de winkeltjes zijn de houten Japen populair. Die kun je hier echt in alle vormen en maten krijgen. Okee dan ... ff een paar voorbeelden: de houten asbak-Jaap, de houten flesopener-Jaap en natuurlijk de all-time-favorite ... de mini sleutelhanger-Jaap! De heenreis was vooral erg lang: 22 uur van deur tot deur. Daarvan sta je minstens anderhalf uur in de rij op het vliegveld van Denpasar. Eerst in de rij om je visum te betalen. Daarna in de rij om je visum te ontvangen. En dan hebben we nog mazzel. Ze hebben nu ook apparatuur om je te fotograferen en je vingerafdrukken te scannen. Als ze dat ook echt gaan doen, sta je waarschijnlijk een halve dag in de rij ... pfffff. Maar ja. Gelukkig stond er een mannetje met "mrs. Polman" op een A4-tje te wachten en konden we zonder vertraging door naar ons hotelletje op Jalan Padma. Da's eigenlijk in het plaatsje Legian. Maar Kuta, Legian en Seminyak lopen al enige tijd in elkaar door. Dus iedereen noemt het hier gewoon: Kuta. Oftewel: het Benidorm van Bali. Maar dan zonder al die ouwe tangen. En bijna geen hoogbouw. En welgeteld één friet-bij-Piet. Wie wil er nou een broodje kroket terwijl buiten de Balinese mussen uit de spreekwoordelijke dakgoot flikkeren??? Na drie dagen luieren in Kuta pakken we morgen een bootje naar Nusa Lembongan. Een schattig eilandje op twee uurtjes varen van Bali. Ook daar gaan we bijzonder weinig doen. Daarvoor is het gewoon te heet. Na tien minuutje wandelen kun je m'n shirt al uitwringen! December 20 Verlenging op SchipholVandaag werden we getrakteerd op een gratis verlenging van onze vakantie … de NS had namelijk last van een paar sneeuwvlokjes op de rails. Van 13:00 tot 16:00 uur mochten we doorbrengen op onze nationale luchthaven. En het werd steeds gezelliger! Hele kuddes gestrande reizigers liepen met hun ziel onder de arm langs de winkeltjes van Schiphol Plaza. Achteraf hadden we nog mazzel. ‘s Morgens was Schiphol zelfs een paar uur gesloten voor binnenkomend verkeer. Dan hadden we nu waarschijnlijk ergens in Duitsland gezeten … aaaaahhhhh! Hier alvast een mooi plaatje van Isla Mujeres:
December 19 Santa in z'n vette beachbuggyNog een paar uurtjes in het Mexicaanse land en dan vliegen we terug naar het koele Amsterdam. Zag net op nu.nl dat we het aardig fris gaan krijgen. Sneeuwbuien en een temperatuur van dik onder nul? Brrrrrrrrrr ... dat is zo ongeveer 30 graden koeler dan hier!
De laatste dagen vooral veel op het strand en in zee gelegen. En natuurlijk erg lekker gegeten. Op Mujeres is vooral Olivia echt geweldig. En het yoga-onbijtje bij Elements of the Island mag je ook niet missen. Helaas gaat de eigenaar van deze tent iets totaal anders beginnen in de jungle bij Valladolid. Een soort eco-hotelletje. Gezellig tussen al die vliegende ellende! Gelukkig is Mañana nog steeds geopend voor de grote dorst. De big fruit shakes smaken er nog steeds delicioso. Erg lekker!
Na vijf nachtjes Mujeres toch maar weer eens de spulletjes in de rugzak gestopt en met de boot, taxi en bus teruggereisd naar Playa del Carmen. Lijkt heel wat, maar in werkelijkheid hebben we het hier maar over twee uurtjes! Helaas de verkeerde boot uitgekozen. Blijkbaar zijn er twee maatschappijen die een bootdienst hebben tussen Mujeres en Puerto Juarez. Numero uno doet het met een dikke catamaran. Numero dos vaart met een "normale" boot. Wij hadden numero dos te pakken ... niet verstandig. De rest van de middag voelde ik me behoorlijk brak!
In Playa het lekkere vakantieleventje voortgezet. 's Morgens naar het strand. Dan een koppie Java met gebak. Effe chille op de hotelkamer tijdens het hete middaguur. Gevolgd door een lichte lunch: guacamole met een dikke juice. En na tweeen weer naar het strand voor het zwoele middagzonnetje. 's Avonds is het zwaarste moment van de dag. De selectie van een restaurantje voor het diner! ;o)
Gisteravond werden we bijna door de kerstman en z´n dikke beachbuggy omver gereden. Santa had volgens mij wel zin in een avondje met een paar hete chica's en maakte een stop vlak voor een populaire nachtclub. Z'n (opgezette) rendieren bleven geduldig staan wachten op de motorkap van de buggy. "Hola chicas! Que tal?". Whahahaha ... December 13 Hardloopprocessies in de Yucatan¡Hola Amigos!
Vandaag aangekomen op het favoriete eilandje van de Pollie: Isla Mujeres. Snel een kamertje gevonden bij Francis Arlene. Een hotelletje dat we al bij een vorige reis hebben gechecked. Strakke prijs (25 euro) voor een ruime kamer met een reusachtige spiegeltje-spiegeltje aan de wand. Wie heeft er de grootste bruine kop van het land? Doe eens een gok ... ;o)
De eerste dagen opnieuw genoten van het bruisende Playa Del Carmen. Blijft de perfecte bestemming voor een paar weekjes zon, zee en strand! Erg lekker gegeten bij Babe's en een aardig pizzariaatje met uitzicht op een sportschool. Daar begon toevallig een spinningklasje. Op z'n Mexicaans natuurlijk. De laatste deelneemster kwam een kwartier na begin van de les nog naar binnen. Onze ober vond het blijkbaar noodzakelijk om onze kelen te voorzien van de nodige alcohol. De maaltijd begon met een stevige tequila die met een knal op tafel werd gedeponeerd. Hoppa. En na de maaltijd kregen we een enorme limoncello te verwerken. De spinnende billetjes aan de overkant van de straat werden me toen iets te veel!
De laatste dag in Playa een autootje geregeld bij Hertz. Op een of andere manier had die de beste deal: een automatisch geschakelde Chrysler PT Cruiser voor 55 dollar per dag. Nog effe gezocht naar een passende zz-top zonnebril. Helaas geen geschikt modelletje gevonden. Dinsdagochtend na een flink buffet ontbijtje zijn we gaan rijden. Eerst naar Chetumal (op de grens met Belize) voor een snelle lunch en wat shopmomenten. Er zit namelijk een prachtige Amerikaanse mall. Onbegrijpelijk als je de rest van het slaperige grensstadje ziet! Maar ja: de schoolkoters hebben het er prima naar hun zin. Als toerist ben je er een bezienswaardigheid! Na Chetumal zijn we doorgecruised naar het eerste maya-tempeltje in de rimboe: Kohunlich. Prachtig bewaard gebleven stuc-maskers zijn hier de grootste trekpleister. Smooi!
Na Kohunlich snel doorgereden naar Xpujil en het gezellige jungle-hotelletje Rio Bec Dreams. De eerste nacht hadden we daar een prachtige cabaña. En een kudde erg schattige Jack Russell puppies om ons gezelschap te houden! 's Avonds ook nog erg lekker gegeten. De Canadeze eigenaars hebben het goed voor elkaar! De volgende ochtend eerst ff een paar puppies doodgeknuffeld en een snel ontbijtje naar binnen gewerkt. Daarna de 100km richting Calakmul gereden. Dwars door de jungle. Vanaf de hoogste tempel kun je daar El Mirador in Guatemala zien liggen! Het bijzondere is de ligging. Echt in de f*cking middle of nowhere. Sommige ruines komen boven het bladerdak uit en dan zie je 360 graden alleen maar de toppen van bomen. En af en toe een paar slingerende spidermonkeys. Ook nog een flink slangetje gezien!
De volgende dag afscheid genomen van de puppies en de Canadeesjes. Op de terugreis nog effe snel een tempeltje meegepakt: Becan. Best mooi, maar de muggen waren er wel erg aanwezig zal ik maar zeggen! Na een half uurtje zaten we alweer in onze Cruiser richting Chetumal. Weer effe een snelle lunch in het shoppingparadijsje en doorgereden naar Mahahual. Een plek waar regelmatig dikke cruiseshepen hun ankers laten zakken. Dus moet er wel wat te zien zijn. Toch? Nou ... dat valt dus wel mee. Wel een aardig rifje vlak voor de kust. En een paar leuke hotelletjes. 's Avonds is het er erg rustig. De cruisebootertjes zijn dan al weg en Mahahual veranderd dan in een soort ghosttown. Gelukkig was de lokale Italiaan nog wel open. Weer vreselijk lekker gegeten!
Vanuit Mahahual doorgereisd naar Tulum. Een klassiekertje onder de toeristjes die thuis willen zeggen: nee joh ... Playa is voor toeristjes ... Tulum is voor reizigers. Jaja. Blabla. Wel een hoog hippiegehalte in Tulum. Onder andere een dame met een pittig bosje haar op de benen. Rechtstreeks uit Lord o/t Rings. Begrijp me niet verkeerd: iedereen moet met z'n haar doen wat ie wil. Zo heb ik collega's die in de winter geen trui nodig hebben. Maar bij een vrouw blijft het toch hoogst exotisch. Echt iets voor de liefhebberd. Hehehe. Maya Beach bij Tulum is nog steeds een geweldig strandje. Prachtig wit zand. Een azuurblauwe zee. En terwijl je op je ruggetje op de golfjes dobbert hebbie uitzicht op de tempeltjes van Tulum. Als die dame met die harige benen niet je zicht belemmert natuurlijk ...
Oh ja: tijdens de 1300km lange rit door de Yucatan hebben we echt tientallen (hoe zal ik het noemen) hardloop-processies gezien. Er zijn verschillende vormen. De meest populaire bestaat uit twee pickups met Maria-beeltenissen en daartussenin een hardloper op blote pootjes met een fakkel. Lijkt een beetje op de Ropa-run. Een estafette voor het goede doel. Bij Tulum hebben we de grootste gezien. Die was ruim een kilometer lang! October 18 Amsterdam MarathonNa maanden trainen was het vandaag dan zover: de Amsterdam Marathon! Ging eigenlijk behoorlijk lekker. Rustige start. Het middenstuk nog iets versneld. En het einde ... tja ... de laatste 7km waren niet prettig. Pijnlijke kuitjes! Op twee km van de finish knalde de blaar op m'n kleine teen. Volgens mij was dat duidelijk te horen ... hahaha. Gelukkig kon ik redelijk doorlopen. Zelfs nog puf over voor een eindsprintje! (zie video)
May 05 Twee weekjes Cuba... en méér alcohol gedronken dan de afgelopen twee JAAR. Dat krijg je in een land waar goedkope rum net zoveel kost als een fles drinkwater! Een bijzonder land is het zeker. De gemiddelde Cubaan verdient nog geen 15 euro per maand. Ondanks gratis huisvesting, onderwijs, gezondheidszorg en voedselrantsoenen valt daar bijna niet van te leven. Dus moet er flink worden bijgesjoemeld om rond te komen. En dáár zijn de Cubanen erg goed in. Vooral de toerist (lopende CUC-machine) wordt gezien als een onuitputtelijke bron van inkomsten. Je wilt niet weten hoe vaak ik "pssssttttt ... sigars? cohiba?" gehoord heb! En het is maar goed dat condooms er goed betaalbaar zijn: 8 euro voor 750 stuks bij de lokale staatswinkel. Cubanen gaan namelijk te keer als conejos ... tenminste ... als de je gemiddelde Cubaanse man mag geloven. Hehehe. Dezelfde machoman is als de dood om te worden aangezien als homofiel. En dat wordt dan ook regelmatig gebruikt als smoes voor vreemdgaan: "ik moest wel … ze had me al twee keer gevraagd!". Leuk land dat Cuba! April 14 Derde weekendje wintersport!Net terug van een weekendje Serre Chevalier. Vreselijke lekker over de sneeuwhopen gegleden! (fotoos en filmpjes)
 March 28 Tweede weekendje wintersportChina viert 50 jaar 'bevrijding' van TibetGrrrrrrrrrrrr … kijk hier maar eens. Wat een stelletje kloothommels! February 15 Valentijn in PlayaErg lekker die laatste paar dagen aan het strand in Playa. Ondanks dat het hier momenteel KRIOELT van de toeristjes. Vanavond zat zo ongeveer elk restaurant langs 5th avenue afgeladen vol ... dat hadden we nog niet gezien hier! Gelukkig zijn er altijd nog een paar rustige alternatieven op de zijstraatjes. Valentijnsdag is hier in ieder geval behoorlijk hot: overal zie je rooie balonnetjes in hartvorm. En op het strand werden verschillende huwelijken voorbereid. Grappig om te zien dat de Mexicanen zich echt prachtig aankleden voor zo´n feest. Niet alleen de bruid en gom. Hier loopt de hele familia in kostuum ... lekker warm bij 30 graden Celcius! ;o)
De reis naar Palenque was weer de moeite waard. We werden om 04:20 uur in een redelijk netjes busje geduwd. Beter dan het afgeroste Tikal-busje ... daar heeft PappaPeter nog steeds zere billen van ... hehehehe. Het exit bureau-tje van Guatemala staat echt in de middle of nowhere. Ergens tussen de maisvelden. De pc moest nog worden opgestart door de vrolijke doaune-beambte. En wonder-boven-wonder werd er niet eens om een "donatie" gevraagd! Het stukje varen over de grensrivier was helaas ingekort tot enkele minuten. Dat was vorige keer nog ruim een half uur. Om een uurtje of negen ´s morgens stonden we al op Mexicaanse grond. Het leek er even op dat de bestuurder van de collectivo ging wachten op extra passagiers die zo rond 11:00 uur werden verwacht. Maar blijkbaar kan ik nog steeds zéér goed de boze toerist spelen. Vamos! Uiteindelijk waren we mooi op tijd in Palenque voor een bezoek aan de ruinas in het late middagzonnetje ... prachtig!
De nacht werd er eentje om snel te vergeten. Enkele bedorven paddoos zorgden namelijk voor flink wat nachtelijk schotsen. De buren zullen wel gedacht hebben: wat klinken die brulapen vandaag toch raarrrrrrr. Maar ja. De volgende dag weer vroeg in de bus naar Campeche. Helaas was mijn maag nog niet helemaal hersteld van al die ellende en heb ik weinig van de avond meegekregen. ´s Morgens hoorde ik dat de rest echt HEERLIJK had zitten snavelen bij een razendsnel restaurantje ... jajaja ... en dat terwijl ik nog maar net m´n ontbijt kon binnenhouden .... pffff. Gelukkig voelde ik me de volgende dag al weer wat lekkerder. Maar goed ook want er stond acht uur bussen naar Cancun op het programma. Uiteindelijk arriveerden we laat in de middag in Playa voor de laatste dagen van dit tripje ... zzzzzz.
Gisteren nog een daggie Isla Mujeres gedaan. Erg leuk met zo´n golfkarretje! En morgen eerst nog een paar uurtjes naar het strand voordat we om een uur of zes ´s avond in het vliegtuig stappen voor de 10 uur naar koel Nederland ... February 08 Kwijlende Slipper op Caye CaulkerStel je voor: je zit aan de bar van je favo beachtent ... The Lazy Lizard. Je geslipperde voeten hangen over de rug van een vrolijke buurthond. Jij en Fikkie hebben het goed samen. Hij een warme rug en jij blije voeten. Totdat je harige vriend besluit er vandoor te gaan met één van je frisse slippers. Eerst speel je het spelletje mee en loop je braaf achter Fikkie aan. Maar als de eerste toeschouwers dubbel van het lachen door het zand rollen, is de lol er wel af. Helaas heeft Fikkie niet door dat het spelletje over is. Hij schudt de slipper nog eens flink door de lucht. Wafwaf. Woefwoef. En dan dringt het tot je door: vanavond moet je op je blote poten naar huis ...
Bovenstaand toneelstukje werd uitgevoerd op Caye Caulker. De tranen liepen over m´n wangen van het lachen! Whoehahahahaha.
Twee weekjes op rondreis door Mexico, Belize en Guatemala. Samen met Esther EN PappaPeter en MoedersMarry! Het leek me wel eens leuk om die ouwe beren mee te nemen op een ongeorganiseerde ticket-only reis. Dus eind januari vier goedkope tickets naar Cancun gescoord. En op 1 februari zaten we al in het vliegtuig!
De eerste drie nachten hebben we geslapen in een aardig hotelletje in Playa del Carmen. Beetje strand en een daggie Tulum met een huurauto. Daarna met een luxe ADO-bus naar Chetumal gereisd. De aansluitende bus naar Belize was helaas nèt vertrokken, dus we moesten een paar uurtjes wachten op het "gezellige" busstation. Dikke Deja vu! Maar ja ... uiteindelijk stond er een brak Caribisch busje klaar voor de laatste etappe. En neem van mij aan: een expressbus kennen ze gewoon niet in Belize. Om de 100m moest er een big mamma in- of uitstapen. Relax man! Chillie on your Willie! Ondertussen misten wij op een haar na de boot naar ons eilandje. Plan B: worst case scenario ... één nacht in Belize City. Is dat dan echt zo erg? Ja. Vergelijk het maar met een overnachting in de slechtste wijk van Nieuw Den Helder. Met op elke hoek een dope-dealer. Gelukkig staan er bij de haven nog een paar dikke toeristenflats en een paar oude huizen uit de koloniale tijd. Daar kun je redelijk veilig de nacht doorbrengen. Kost je wel flink wat dollares ...
De volgende dag meteen de speedboat naar Caye Caulker gepakt. Hobbel-de-bobbel. Na en klein uurtje werden we met een blikken kont op het tropische eilandje afgezet. Snel een lekker hotelletje gescoord. Helaas liet het zonnetje zich niet vaak zien en viel er regelmatig wat water uit de hemel. De volgende dag begon veelbelovend: ´s morgens nog lekker in het zonnetje gezeten en zelfs nog even boven de visjes gehangen. Later kroop de bewolking weer richting eiland en in combinatie met een stevig briesje was het zelfs FRIS te noemen ... bleeeeeeeeeeeeeeeeeeh!
Gisterochtend zijn vroeg gevlucht richting het vaste land. Een gloedjenieuw busje van Linea Dorada bracht ons in een paar uurtjes naar Flores, Guatemala. Bij aankomst meteen de ochtendtrip naar Tikal geboekt. Die stond nog in ons geheugen gegrift. November 2007 waren we hier namelijk ook al! Toen hingen er behoorlijk wat wolkjes boven de tempeltjes. Maar dat gaf het complex toen juist een mooi sfeertje: mistflarden tussen de ruines. Helaas kwam er vandaag ook nattigheid uit de lucht. Dus dat mysterieuze sfeertje gecombineerd met vochtige ellende. Ach ja ... het zonnetje pakken we wel weer in Mexico!
Morgenochtend wéér vroeg uit bed: om 04:30 ur vertrekt de bus naar Palenque!
|
|
|||
Send a private message
Subscribe to RSS feed
Tell a friend
Add to My MSN
Add as a friend|
|
